زلف هـندو

بادیگارد را در یک اکران خصوصی آن هم در یک سینمای معمولی دیدم؛درست است که به دیده ی خیلی ها اثر به شدت ضعیفی بود اما از دیدنش احساس پشیمانی نکردم حتا اگر برای دومین بار هم فرصت کنم فیلم را خواهم دید ، در این زمینه هم تحلیل های خودم را دارم که بگذریم...با تمامی این اوصاف،اگرچه فیلم حاتمی کیا نتوانست در لا به لای فیلم های جشنواره حائز مرتبه ای باشد اما فروش به نسبت بالایی را نصیب خود کرد...حالا باید دید کدامیک ارجحیت دارد،کسب سیمرغ یا کسب روزی بالا؟! ؛ هفت هشت سال پیش وقتی توی المپیادهای انستینو ایزایران رتبه ی اول را از آن خود کردم و لوح تقدیری و سکه ی تمام بهاری را به رسم یادبود(!) هدیه گرفتم،بزرگی گفت سکه اش در مقابل لوح ارزشی ندارد گرچه ارزشمندی مادی سکه بیشتر است... بگذریم که بعد از هفت هشت سال نه سکه به دردم خورد نه لوح تقدیر،هر دوتای شان یک جایی گوشه ی خانه دارند خاک می خورند...

فهیمه جاوری